Cloud Counselling

  • Facebook Social Icon
  • Instagram
  • Ellis de Wit

Grootouders – De vergeten rouwers

Er zijn vele artikelen, verhalen en blogs te vinden over rouwende ouders. Maar over rouwende grootouders wordt zelden geschreven. Het is zelfs zo dat er maar weinig bekend is over dit type rouw. Als counsellor op het gebied van rouw en sterfgevallen, wil ik graag zorgen voor meer bekendheid voor rouwende opa’s en oma’s. We mogen ook hen niet onopgemerkt laten.


Los van het gebrek aan wetenschappelijk onderzoek, weten we wél dat grootouders twee soorten verdriet ervaren: het verlies van hun kleinkind maar ook de pijn die hun eigen kind doormaakt. Je zoon of dochter zoveel verdriet zien ervaren is niet makkelijk. Met dit in het achterhoofd, kunnen we ons niet voorstellen hoe machteloos en bezorgd een grootouder zich moet voelen in zo’n situatie. Ze willen hun kind steun en kracht bieden, maar schuiven hierdoor vaak hun eigen verdriet aan de kant.


Louise (schuilnaam) verloor 2 jaar geleden haar kleinkind. Aiden overleed na een zwangerschap van 34 weken. Louise wilde graag een stukje van haar verhaal delen, om meer bekendheid te genereren voor het verlies dat grootouders ervaren en zo ook lotgenoten te kunnen steunen.


“Als grootouder, had ik nooit verwacht dat ik mijn kleinzoon zou verliezen. Mijn kleine meid zoveel verdriet zien hebben, was het moeilijkste dat ik ooit heb meegemaakt. Niets wat ik probeerde kon haar pijn verzachten. Geen woord. Geen knuffel. Ik kon haar alleen duidelijk maken dat ik zou luisteren en er altijd voor haar zou zijn.


Nadat Aiden overleed, sprak ik met mensen buiten mijn ‘inner circle’. Ze probeerden me advies te geven, zoals: “Ach, ze kan gelukkig opnieuw zwanger worden”. Ze gebruikten het woord ‘miskraam’. Andere mensen zeiden niet eens iets en negeerden me gewoon. Dat vond ik erg lastig en pijnlijk. Ik probeer me vast te houden aan de gedachte dat ze simpelweg niet beter wisten. Maar toch kan ik niet vergeten dat hun woorden en onverschilligheid me erg gekwetst hebben.


Intussen zijn we 2 jaar verder. Aiden maakt voor altijd deel uit van ons leven en we denken vaak aan hem. Dan fantaseren we over hoe hij er nu uit zou zien en wat voor persoonlijkheid hij zou hebben. Ik kan niet ontkennen dat ik soms een beetje jaloers ben. Vooral wanneer ik andere kinderen zie die ongeveer even oud zijn als Aiden nu zou zijn geweest.


Wanneer ik nu terugkijk op die tijd, zou ik willen dat sommige mensen tactischer waren geweest in hun woordkeuze. En als ze niet wisten wat ze moesten zeggen, had ik liever gehad dat ze me dat gewoon vertelden. Soms denk ik ook dat mensen onze kleine jongen vergeten zijn. Slechts heel af en toe vragen mensen nog naar hem. Ik weet dat de wereld gewoon doordraait en dat iedereen zijn of haar eigen leven leidt, maar voor mij en mijn familie maakt het niet uit of er dagen, maanden of jaren voorbijgaan. We missen onze kleine jongen nog iedere dag en dragen ons verdriet voor altijd met ons mee.


Tegen grootouders die hun kleinkind verloren hebben, kan ik alleen maar zeggen dat de pijn nooit weg zal gaan. Maar het wordt draaglijker. De harde randjes zijn iets zachter geworden. En als je met iemand wilt praten over je verlies, aarzel dan niet. Counselling heeft me meer gebracht dan ik ooit had kunnen denken.” - Louise


In deze blog ligt de focus op het verdriet van een grootouder. Echter heeft het overlijden van een baby of kind invloed op de hele familie. Ooms, tantes, nichtjes, neefjes, broers en zussen. Soms is het lastig om iemand te steunen die in een rouwproces zit. Misschien kan de blog ‘6 tips om iemand te helpen tijdens rouw’ je helpen.